Autorski CMS z AI

W skrócie

To, co firma nazywa „stroną internetową”, to zwykle dwie rzeczy: witryna, którą widzą odwiedzający, i miejsce, w którym ktoś siada i ją zmienia. Ten projekt to ta druga część — napisany od zera panel treści, z którego prowadzi się cały zestaw stron klienckich.

To praca komercyjna, więc nazwa klienta i produktu zostaje poza tym opisem. Wszystko poniżej dotyczy tego, co system robi i jak jest zbudowany.

Co zastępuje

Domyślna odpowiedź na „potrzebujemy strony, którą klient sam edytuje” to jeden WordPress na klienta. Działa dokładnie do momentu, w którym masz ich kilkanaście. Wtedy każda strona to osobna instalacja z własnym rdzeniem, motywem i wtyczkami do aktualizowania; każda ma stronę logowania na publicznej domenie klienta; i każda wystawia bazę oraz PHP każdemu, kto ich poszuka. Nikt nie ma czasu pilnować kilkunastu takich instalacji, więc po cichu się starzeją — aż coś się zepsuje albo ktoś się włamie.

Wiem, jak to wygląda z drugiej strony — ratowanie WordPressa zaczyna się zwykle po tym, jak nieaktualizowana wtyczka wpuści kogoś do środka.

Co panel naprawdę daje osobie, która w nim pracuje

Zanim technologia zacznie mieć znaczenie: to miejsce, w którym osoba nietechniczna otwiera podstronę, zmienia ją i publikuje.

Kreator stron

Podstrona nie jest kawałkiem HTML-a. To uporządkowana lista typowanych bloków, trzymana osobno dla każdego języka, a każdy blok zna swoje pola. Typów bloków jest dziś 32 — hero, treść, funkcje, opinie, cennik, FAQ, galeria, zespół, godziny otwarcia, mapa, kontakt, wideo, zakładki, karuzela i reszta.

Dwie rzeczy z tej listy są ważniejsze niż jej długość:

• Nowy typ bloku to wpis w konfiguracji, nie nowy moduł. Paleta, którą widzi redaktor, opis przy każdym typie i pola w samym bloku pochodzą z jednego pliku konfiguracyjnego. Frontend rejestruje komponent pod tą nazwą i tyle.
• Zdolność wspólną dla wielu bloków deklaruje się raz, a nie kopiuje do każdego. Tło sekcji, wyrównanie, animacja pojawiania i identyfikator kotwicy mają jedną definicję, a blok tylko mówi, które z nich obsługuje — robi tak 26 z 32 typów.
• Każdy blok dostaje trwałe id przy pierwszym zapisie. Dzięki temu można podmienić jeden blok z zewnątrz — zapytaniem do API albo narzędziem AI — nie ruszając reszty podstrony.

Obok edytora stoi konspekt podstrony: jeden wiersz na blok, z fragmentem jego prawdziwej treści, więc długa strona daje się przeglądać zamiast zamieniać w ścianę zwiniętych paneli.

Nowe typy treści bez pisania kodu

Druga połowa silnika treści to kolekcje. Strona, która potrzebuje „case studies”, „godzin otwarcia dla każdego oddziału” albo „planów cenowych, ale w trzech osobnych zestawach”, nie dostaje pisanego pod siebie modułu. Kolekcję definiuje się w panelu — wybierasz typ elementu, włączasz pola, ustawiasz ikonę — i pojawia się w menu z własnym ekranem edycji, własnymi kategoriami i własnym endpointem API.

Każdy klient ma przy tym włączone tylko te kolekcje, z których faktycznie korzysta. Reszta jest wyłączona i nie zaśmieca mu menu.

Tłumaczenia, których stan widać

Wielojęzyczność zwykle sypie się po cichu: ktoś dodaje angielską podstronę, nikt nie dodaje polskiej, a lukę wyłapuje po miesiącach przypadkowy odwiedzający. Panel zamiast tego cały czas liczy — ile podstron jest przetłumaczonych w danym języku, których brakuje i czy wypełniono także tytuł i opis SEO, nie tylko samą treść.

Najciekawsza część: AI jako pełnoprawny klient CMS-a

Wszystko, co panel potrafi odczytać, CMS wystawia dwa razy — jako REST API i jako serwer MCP, za tym samym uwierzytelnieniem. MCP to protokół, którym asystenci AI rozmawiają z zewnętrznymi systemami, więc ta druga warstwa oznacza, że narzędzie AI pracuje bezpośrednio na treści, zamiast dostawać ją wklejoną z ręki.

Narzędzi jest tam dziś 82: wypisz i przeczytaj podstrony, przeszukaj treść, pobierz schemat bloków, utwórz podstronę, podmień pojedynczy blok po jego id, ustaw metadane, ogarnij kategorie, menu i przekierowania, wgraj media, uruchom przebudowę. Klient może podpiąć Claude’a do własnego panelu swoim własnym loginem — OAuth z PKCE, a nie token wklejony do pliku konfiguracyjnego — i poprosić o szkic podstrony, uzupełnienie brakujących opisów albo przetłumaczenie sekcji, a zmiany lądują w CMS-ie, nie w oknie czatu.

Dwoje drzwi do tej samej treści

Panel to jedno wejście. Terminal to drugie. MCP jest protokołem, a nie funkcją jednej aplikacji, więc te same narzędzia, które odpowiadają oknu czatu, odpowiadają też Claude Code — programista zostaje tam, gdzie już jest, i pisze do CMS-a z linii poleceń: tworzy podstronę, wypełnia jej bloki, ustawia metadane, uruchamia przebudowę.

To nie jest ścieżka na pokaz. Teksty na stronach postawionych na tym systemie weszły z terminala, a nie przez klikanie w panelu. Napisanie dwunastu podstron to inna robota, kiedy zamiast otwierać dwanaście formularzy podaje się brief i strukturę.

Oboje drzwi prowadzą do tej samej treści, tej samej walidacji i tych samych uprawnień. Osoba, która raz na kwartał poprawia stronę „O nas”, dostaje panel, który niczego od niej nie wymaga; programista stawiający całą stronę dostaje linię poleceń. Żadne z nich nie musi udawać drugiego.

Ciekawym problemem inżynierskim nie były same narzędzia, tylko zabezpieczenia:

Od zmiany do strony na produkcji

Przebudowa trwa od 10 do 20 sekund. Ta liczba sprawia, że „to opublikujmy” jest zdaniem, które można powiedzieć klientowi od ręki, a nie tematem do ustalenia na później — a panel trzyma historię, więc powrót na dowolne wcześniejsze wydanie to jeden przycisk.

Odwiedzający dostaje na końcu stronę statyczną: HTML, CSS i obrazki z CDN-u. Żadnego zapytania do bazy, żadnego procesu PHP, nic, do czego można się zalogować. Treść mieszka w panelu, publiczna strona jest jej migawką.

Ponieważ kontraktem między jednym a drugim jest zwykły JSON po HTTP, front też nie jest zabetonowany. Dziś renderuje go Astro; strona w Next.js, Nuxcie czy SvelteKicie korzystałaby z dokładnie tych samych endpointów, a backend nie musiałby się zmienić.

Uruchomienie nowej strony

Dodanie klienta to jeden formularz. Wszystko po nim dzieje się w tle, jako łańcuch kroków, z których każdy da się powtórzyć osobno: repozytorium, aplikacja na serwerze, podpięcie wdrożeń z gita, certyfikat. Panel pokazuje, na którym kroku jest, zamiast jednego „udało się / nie udało”, a nieudany przebieg można wznowić bez dublowania tego, co już powstało.

Moja rola

Jestem głównym autorem systemu: wielofirmowego modelu treści, silników bloków i kolekcji, panelu w Filamencie, warstw REST i MCP, łańcucha uruchamiania klientów, procesu obróbki obrazów i pakietu Astro, z którego budowane są strony klientów. W pierwszych dziesięciu tygodniach weszło około 1900 commitów, w większości moich, przy niewielkim zespole i code review na każdym pull requeście.

Efekt

Technologie