Zmian w wyglądzie strony ani aplikacji nie zaczynam w kodzie. Najpierw powstają makiety z pomocą AI, najczęściej w Claude Design: kilka wersji tego samego ekranu obok siebie, klikalnych, z prawdziwymi treściami. Wybieram jedną albo składam z nich nową, a do kodu trafia dopiero gotowa paczka z ekranami i opisem zmian.
Tak przebudowałem jesienią ZapiszPrzepis, aplikację do zapisywania przepisów z internetu. Jeden projekt w Claude Design urósł do ponad dwudziestu ekranów:

Jedna uwaga, zanim zacznę: osobna aplikacja Claude Design pod adresem claude.ai/design działa tylko do 14 grudnia 2026. Potem projektuje się w samym Claude, a stare projekty trzeba przenieść. Sam sposób pracy opisany niżej się nie zmienia. Co zrobić z projektami, piszę na końcu wpisu.
Zaczynam od opisu i obrazków
Najpierw piszę, co chcę zmienić i dla kogo. W ZapiszPrzepis najważniejszy był odbiorca: aplikacji używają też starsze osoby, więc tekst musi być duży, przyciski wygodne, a każda ikona podpisana.
Do opisu często dokładam zrzuty ekranu z innych aplikacji i stron: układ, który mi się podoba, sposób pokazania listy, krój pisma. Słowa zostawiają dużo miejsca na interpretację. Obrazek od razu ustala, o czym rozmawiamy.
Claude Design czyta też kod aplikacji z repozytorium. Dzięki temu makieta „obecnej wersji” odtwarza to, co naprawdę działa na produkcji, a nie to, co pamiętam.
Kilka propozycji zamiast jednej
Zamiast jednego projektu proszę o dwie albo trzy wyraźnie różne propozycje. Przy przebudowie strony głównej były trzy kierunki:
- A: wyszukiwarka na pierwszym planie, wszystko inne w menu.
- B: stała nawigacja, czyli dolny pasek z pięcioma zakładkami na telefonie i panel boczny na komputerze.
- C: duży tekst, wysoki kontrast i mniej rzeczy naraz.

Każda propozycja ma kilka ekranów: stronę główną dla gościa i dla zalogowanego, wyniki wyszukiwania, przepis. Dopiero przy takim porównaniu widać, jak pomysł zachowuje się poza pierwszym ekranem.
Wybieram albo łączę
Czasem jedna propozycja pasuje w całości. Kiedy indziej każda ma coś dobrego, więc biorę po kawałku z kilku i proszę o połączenie.
Tak powstał górny blok strony głównej. Z propozycji C wziąłem wyszukiwarkę na pełną szerokość jako jedyne zadanie na górze i przepis dnia jako osobny, duży blok pod nią. Z propozycji A wyrównanie do lewej, takie samo jak w nagłówkach sekcji niżej, i podpowiedzi wyszukiwania od razu na pierwszym ekranie.
Hybryda wymaga osobnej rundy, ale zwykle wypada lepiej niż każda z wersji osobno, bo powstaje z tego, co sprawdziło się w porównaniu.
Sam wybór to często po prostu moja ocena wizualna. Przez wiele lat pracowałem z różnymi grafikami i wdrażałem ich projekty, a studia inżynierskie z informatyki skończyłem ze specjalnością Grafika, Projektowanie i Multimedia. Dzięki temu widzę, która wersja jest lepsza i która dobrze zniesie wdrożenie. Narzędzie podaje warianty, ale nie wybiera za mnie.
Szczegóły na osobnych porównaniach
Drobne decyzje dostają własne ekrany. Krój pisma wybierałem na tej samej próbce w dwóch wersjach: Instrument Sans i Atkinson Hyperlegible Next. Na górze każdej jest test znaków, które starsze osoby najczęściej mylą: wielkie I, małe l, jedynka, O i zero.
W Atkinson Hyperlegible Next każdy z tych znaków wygląda inaczej, więc to on trafił na całą stronę. Podobnie powstały porównania podpisów w nagłówku i wielkich liter w menu.
Z makiety do kodu
Na początku projektu zmienia się prawie wszystko: układ, kolejność ekranów, nazwy, a czasem sam pomysł. Na tym etapie makieta jest lepsza od kodu. Poprawka w makiecie to kilka minut, a w kodzie przebudowa komponentów, danych i testów, które za tydzień i tak pójdą do kosza. Kod zaczynam pisać dopiero wtedy, gdy kierunek przestaje się zmieniać.
Wybrana wersja wychodzi z Claude Design jako paczka do wdrożenia:
- zasady projektu: WCAG 2.2 AA, cele dotyku co najmniej 48 px, treść 19 px na telefonie, pomarańcz
#c2410cpod białym tekstem; - ekrany w HTML-u, które da się otworzyć w przeglądarce;
- opis zmian ekran po ekranie i gotowy opis zadania.
Paczka trafia do repozytorium i jest dla modelu takim samym materiałem wejściowym jak plan przy każdej innej zmianie. Kod piszę dopiero na jej podstawie. Tak w październiku powstała nowa strona główna i nowa karta przepisu.
Ten sam sposób w innych projektach
ZapiszPrzepis nie jest wyjątkiem. Tak samo pracuję przy każdym projekcie, który ma ekrany. Poniżej przykłady z innych projektów.
Garazyn: magazyn części w telefonie
Aplikacja do szukania części w garażu, często w rękawiczkach. Projekt ma cztery sekcje i w każdej trzy warianty obok siebie: gęstość listy (średnia, kompaktowa, galeria), nawigacja (dolne zakładki, menu boczne, pływający przycisk), układ karty produktu i dodatkowe ekrany, takie jak skaner kodów QR i mapa garażu. Żółte karteczki zapisują cel i założenia, na przykład cele dotyku 48 px, bo w rękawiczce trudniej trafić.

Ten sam sposób działa też w panelu, w którym Garazyn się edytuje. Formularz produktu na telefonie miał za dużo ramek i odstępów, więc obok obecnej wersji powstała płaska: nazwa jako nagłówek, sekcje w zakładkach, a „Usuń” schowane w menu na dole ekranu.

Tak panel wygląda dziś na komputerze: wskaźniki i ostatnie ruchy w magazynie, części na sprzedaż jako siatka packshotów i lista miejsc na półkach.

polo.blue: menu, które działa jak w katalogu
Rozwijane menu na telefonie zastąpiłem panelami, które przesuwają się poziom po poziomie, takimi samymi jak w katalogu części. Obok makiety stoi uzasadnienie w pięciu punktach, a cały projekt wyszedł z Claude Design z paczką do wdrożenia.

Każdy poziom menu to osobny panel. Kategoria otwiera panel poziom niżej, „Wróć” cofa do rodzica, a fokus klawiatury przechodzi razem z panelami. Panele, których nie widać, są wyłączone dla klawiatury i czytników ekranu, więc fokus nie zostaje w tym, który właśnie wyjeżdża. Tak to działa w uproszczonej kopii:
Otwórz menu i wybierz kategorię
catalog.polo.blue: instrukcje warsztatowe
Katalog części do Polo 6R i 6C ma też bazę wiedzy: instrukcje warsztatowe, instrukcje montażu i programy samokształcenia. Strona instrukcji dostała własny projekt na komputer i telefon. Na górze wyszukiwarka procedur, pod nią najczęstsze prace, grupy napraw z liczbą procedur i spis treści z boku. Na telefonie spis zwija się w grupy, które rozwija się po kolei. Osobno powstała zwarta sekcja danych silnika, z dwiema skrzyniami biegów obok siebie.

pdf.uper.pl: trzy kierunki, zanim powstał pierwszy ekran
Narzędzie do edycji PDF w przeglądarce. Najpierw trzy kierunki strony głównej w jednym rzędzie: redakcyjny z szeryfowym nagłówkiem, pastelowy i ciemny z limonkowym akcentem. Pod nimi wersje, które poszły dalej: jasna, ciemna i ekran samego narzędzia do zamiany tekstu.

Panele w FilamentPHP: dashboard i konta klientów
Panel administracyjny też ma wygląd, nawet jeśli widzi go jedna osoba. Dla panelu polo.blue powstały trzy układy dashboardu obok siebie: jeden strumień „co wymaga uwagi”, dwie kolumny z moderacją po prawej i zakładki z liczbami na górze. Każdy na tych samych danych, więc różnica jest tylko w układzie.

W panelu do zarządzania klientami CMS-a makieta pokazała całą funkcję logowania jako użytkownik, zanim powstał kod: przycisk przy edytorze, okno z potwierdzeniem i pasek, który przypomina, czyim kontem się teraz posługujesz.

spoko.space: tablice wariantów
Nie każda decyzja potrzebuje całego projektu w Claude Design. Mniejsze rzeczy na tej stronie, takie jak hero, karty oferty, CTA, paginacja czy układ sekcji o procesie, sprawdzam na tablicach wariantów robionych jako artefakty w Claude. Powstają na prawdziwych kolorach i komponentach strony, w obu motywach, a przy każdym wariancie są zalety i wady. Wybieram, a dopiero potem powstaje zmiana w kodzie.

uper.pl: paginacja i blok autora na blogu
Najpierw paginacja. Zamiast poprawiać rząd numerów, powstało pięć różnych pomysłów, każdy w jasnym i ciemnym motywie: pasek z numerami, zapowiedź następnego wpisu jak w magazynie, podgląd okładek z kolejnej strony, archiwum po latach i suwak z polem „idź do strony”.

Własne porównanie dostał nawet blok autora pod wpisami. Był za ciężki: tło, ramka, duży awatar, długie bio i cztery ikony. Na tablicy stanął obecny blok i pięć lżejszych wersji, każda na końcu przykładowego artykułu, bo wagę takiego elementu widać dopiero pod tekstem. Na blogu jest dziś wersja lżejsza: krótsze bio i dwa linki zamiast czterech ikon.

droida.pl: maskotka, z której wyszło logo i banery
Ranking gier i aplikacji na Androida ma maskotkę, Droidę. Zanim trafiła do logo, powstała tablica wariantów robota, od zielonego druciaka po turkusową głowę z różową kokardką. Wybrana wersja przeszła potem wszędzie: do logo, faviconów i na banery reklamowe.
Pikselowa Droida do sekcji retro też miała swoją tablicę: cztery rozmiary na trzech tłach, bo ten sam duszek musi być czytelny i jako drobna ikonka, i jako duża postać. Banery wychodzą z jednej planszy w repozytorium. Hasło, logo i robot są wspólne, a każdy rozmiar ma własny układ. W najmniejszych zamiast całego robota jest sama głowa z logo, bo cała postać byłaby tam nieczytelna.

Nie każda makieta musi być dopracowana. Przy nawigacji między kategoriami wystarczył szkic: prawdziwe nazwy kategorii i liczby recenzji w panelu bocznym, a zamiast kart szare prostokąty. Na komputerze kategorie stoją w kolumnie z boku, na telefonie i tablecie zamieniają się w listę rozwijaną i rząd przycisków. Szkic odpowiada na jedno pytanie, gdzie mają być kategorie, i wygląd kart nie odciąga od niego uwagi.

Takie szkice da się robić też bez Claude Design, w samym agencie. W zestawie open-mercato/skills jest do tego skill om-mockup-prototype: z opisu produktu robi klikalny prototyp w zwykłym HTML-u, na przykładowych danych, i sprawdza w przeglądarce, czy przejścia działają. Krótko pokazuje go to wideo.
Podobnych narzędzi przybywa. Jednym z nich jest pen.dev, narzędzie projektowe dla Claude i ChatGPT: agent projektuje, szczegóły poprawia się ręcznie na obszarze roboczym, a gotowy projekt wraca do kodu. Sposób pracy opisany w tym wpisie nie zależy od jednego narzędzia.
Forum GSMX: działy w dwóch rundach
Nowy wygląd forum powstawał w rundach. W pierwszej lista działów dostała trzy wersje: zwartą listę, siatkę kart z kategoriami i zakładki z sortowaniem. W drugiej z dwóch pierwszych zrobił się jeden widok z przełącznikiem lista albo siatka, który zapamiętuje wybór. Obok powstał widok tematu, z suwakiem do przeskakiwania między postami, i wersja na telefon. Wszystko da się przeklikać, a z projektu wyszła paczka do wdrożenia z prototypem i opisem. Po prawej stronie obrazka jest już nowy frontend zbudowany z tej paczki, jeszcze przed wdrożeniem, na danych zaimportowanych z forum.

SpokoMeter: aplikacja na Androida odtworzona z kodu
SpokoMeter to aplikacja, która steruje zegarem w samochodzie. Zanim powstał nowy wygląd, Claude Design odtworzył obecną aplikację z kodu źródłowego jako klikalną kopię: te same zakładki, czcionki z plików aplikacji i podgląd tarczy z wartościami na żywo. Dopiero obok niej stanął redesign: cztery zakładki zamiast pięciu, wspólny motyw dla wszystkich widoków i lista zmian przy ekranie.

Ile różnych rzeczy tak powstaje
Na obrazku poniżej są tablice i makiety z ostatnich tygodni, po jednej miniaturze na każdą. Większość dotyczy tej strony, ale jest też instrukcja warsztatowa dla katalogu części, aplikacja do zegara w samochodzie i reklama na Facebooka w kilku formatach.

Jedna z nich z bliska: reklama na Facebooka w czterech formatach z jednego projektu: story, post 4:5, kwadrat i link. Treść jest wspólna, a każdy format ma własny układ, więc w story telefon stoi na środku, a w linku trafia na prawą krawędź.

Smaczki: animacje i minigry
Przy dobrym użyciu modeli językowych da się dodać do strony smaczki, które zostają w pamięci dłużej niż sam układ: animacje, małe gry, żartobliwe detale. Wcześniej zwykle szkoda było na nie czasu. Z pomocą AI powstają szybko. Najwięcej robię w Claude Code, ale testuję też inne narzędzia, na przykład Groka, Codex i Gemini. Jakość zależy od tego, jak dokładnie wiem, co chcę osiągnąć.
Granica między smaczkiem a ozdobnikiem jest prosta. Smaczek coś mówi o marce i jest w jednym, wybranym miejscu. Animacja doklejona do każdego bloku, bo tak wyszło z generatora, tylko przeszkadza w czytaniu.
Na droida.pl robot w logo żyje. W nagłówku po najechaniu mruga dwa razy, a w stopce puszcza oko i przechyla głowę. To sam CSS, bez JavaScriptu, i działa tylko u kogoś, kto nie wyłączył animacji w systemie. Spróbuj:
Najedź, dotknij albo przejdź Tabem do logo
W systemie wyłączone są animacje, więc robot stoi w miejscu.
Na stronie „O stronie” Droida jest większa. Status serwisu wpisuje się jak w terminalu (przy humorze stoi „uzbrojony”), a po najechaniu albo dotknięciu robot się obraca i robi piruet.
Najedź na baner albo go dotknij
droida.pl --status
- Recenzje
- 885
- Wpisy na blogu
- 252
- Darmowe gry
- namierzone
- Humor
- uzbrojony
- Działamy od
- 2011
Najedź albo dotknij: Droida się obróci i zrobi piruet.
W hero droida.pl jest minigra: pszczoła leci między kolumnami ikon, a start to kliknięcie, dotknięcie albo spacja. Na spoko.space w hero lata myśliwiec między kosmitami, a strona 404 zamienia się w grę, w której statkiem steruje się z klawiatury. Wszystkie powstały z pomocą AI, głównie w Claude Code. Gra na droida.pl ma przycisk pauzy, a ta na 404 włącza się dopiero po kliknięciu, więc żadna nie przeszkadza komuś, kto przyszedł tylko poczytać.

Szybciej, ale nie bez pracy
Claude Design i podobne narzędzia mocno przyspieszają projektowanie. Kilka wersji ekranu powstaje w czasie, w którym wcześniej powstawała jedna. Szybkość nie zastępuje jednak decyzji. Trzeba wiedzieć, co strona ma pokazać, dla kogo jest i co ma się na niej wydarzyć. Bez tego wyniki są poprawne, ale nijakie: te same karty, te same gradienty i ten sam układ co na tysiącu innych stron.
Na takie wyniki przyjęła się nazwa AI slop. „Slop” to po angielsku pomyje albo breja. Tak nazywa się treści z generatywnej AI zrobione bez wysiłku i bez pomysłu, zwykle hurtowo. Słowo jest na tyle powszechne, że słownik Merriam-Webster i American Dialect Society wybrały je słowem roku 2025. W projektowaniu oznacza stronę, po której od razu widać, że nikt nie podjął na niej żadnej decyzji.
Powód jest prosty. Modele uczyły się na tym, co było powszechnie używane i uznawane za dobre praktyki, więc domyślnie powtarzają to samo, bardzo podobnie. Kilka nawyków wraca u nich stale i warto je wyłapywać:
- emoji zamiast ikon: kolorowe emoji tam, gdzie powinna być ikona SVG, na przykład z Iconify. Emoji na każdym urządzeniu wygląda trochę inaczej, więc projekt przestaje być spójny;
- etykiety wszędzie: pigułki i znaczniki przy każdym elemencie oraz mały nadtytuł nad każdym nagłówkiem. Sam nadtytuł to nic złego i na tej stronie też ich używam. Kłopot zaczyna się, gdy model wstawia go odruchowo: wtedy wygląda generycznie, nie zawsze pasuje do miejsca i bywa po prostu zbędny;
- nagłówek, który pasuje do każdego: hasło w rodzaju „Innowacyjne rozwiązania dla Twojej firmy”. Wystarczy podstawić nazwę konkurencji: jeśli nic się nie zmienia, nagłówek nic nie mówi;
- domyślne kolory: każdy model ma swoją charakterystyczną, powtarzalną kolorystykę. Dlatego od razu podaję kolor akcentu, a najlepiej całą paletę strony;
- dowody znikąd: opinie klientów, których nie było, i liczby bez źródła. Model wstawia je, bo sekcja „wygląda pełniej”. Na makiecie dane przykładowe są w porządku, ale przed wdrożeniem każda liczba i każdy cytat musi mieć pokrycie albo znika;
- elementy, które tylko wyglądają: przyciski bez celu, linki donikąd, formularz, który udaje wysyłkę, obrazki bez opisu. Na makiecie to normalne, w kodzie już nie, dlatego linki i formularze sprawdzam przed każdym wdrożeniem.
Eduardo Calvo ze SmoothUI podaje dwa powody takich wyników. Pierwszy to brak gustu: bez wskazówek model sięga po wzorzec, który najczęściej widział. Drugi to brak pętli: agent generuje raz, człowiek poprawia ręcznie, a w następnej sesji te same błędy wracają. U mnie pętlę zamykają dwie rzeczy. Każda poprawka, która ma obowiązywać na stałe, trafia do zasad projektu w repozytorium, więc agent czyta ją przy następnej pracy. A wynik sprawdza nie tylko oko, ale też automat.
To drugie jest ważne, bo AI slop to nie tylko wygląd. Wygenerowany interfejs często nie ma widocznego fokusu, ma za słaby kontrast albo nie ma zaprojektowanych stanów pustych i błędów. Na tej stronie każda zmiana przechodzi automatyczne testy dostępności według WCAG 2.2 AA w obu motywach, więc takie braki wychodzą przed wdrożeniem, a nie po nim.
Żeby projekt wyglądał jak dana marka, a nie jak szablon, potrzeba więcej pracy. Najbardziej pomagają trzy rzeczy:
- design system: kolory, kroje pisma, odstępy i gotowe komponenty zapisane w jednym miejscu. Model składa z nich nowe ekrany, zamiast wymyślać styl od zera przy każdej prośbie;
- projekt, który już istnieje: jeśli strona miała wcześniej projekt, na przykład w Figmie, można go zaimportować i używać przy nowych sekcjach i komponentach;
- strona z elementami: jedna strona, na której widać wszystkie komponenty serwisu, od przycisków po całe sekcje. Człowiek szybciej znajduje na niej to, czego szuka, a agent widzi, co już istnieje, i składa nowe funkcje z gotowych części, zamiast budować je od nowa.
Każda kolejna zmiana idzie wtedy szybciej, bo zaczyna się od tego, co już sprawdzone.
Co z tego ma klient
Decyzję o wyglądzie podejmujesz na makiecie, którą da się przeklikać na własnym telefonie. Nie na opisie i nie na wdrożonym kodzie, gdzie każda poprawka to kolejna runda pracy.
Zostaje też ślad: zasady, ekrany i opis zmian leżą w repozytorium. Za pół roku widać, dlaczego przycisk jest taki, a nie inny.
Claude Design od 14 grudnia 2026
Osobna aplikacja pod adresem claude.ai/design działa do 14 grudnia 2026. Potem zostaje zamknięta, a to, co w niej zostanie, będzie później usunięte.
Projektować da się dalej, tylko w innym miejscu. Claude Design jest teraz częścią Claude: nowy projekt, system projektowy albo prezentację zaczyna się w Claude z szablonu Design albo Slides i od razu jest to artefakt. Tablice wariantów, które pokazałem wyżej, już tak powstają.
Stary projekt przenosi się przyciskiem „Move to Claude” w samym projekcie. Może to zrobić tylko jego właściciel. Po przenosinach projekt jest na stronie Artefakty w Claude, a kopia w starej aplikacji zostaje tylko do odczytu. Strony opublikowane jako artefakt działają pod tymi samymi linkami.
Jeśli chcesz mieć kopię u siebie, pobierz archiwum w starej wersji: otwórz projekt, kliknij Share, przy Project HTML wybierz Download. Dostajesz plik .zip ze wszystkimi ekranami i plikami. Czaty i komentarze nie przechodzą ani do Claude, ani do archiwum, więc to, co z nich potrzebne, trzeba zapisać wcześniej.






